Ekscentryczna idea „pracy za darmo” ma swoich teoretyków. Wprawdzie teoria póki co obejmuje dwie niewielkich rozmiarów notki*, ale nic nie stoi na przeszkodzie, by p. Minakowski, który popełnił był w młodości „doktorat na 1100 stron na temat, który rozumie w Polsce kilka osób”, wzbogacił arsenał ludzkiej wiedzy o powiedzmy 550 stron na temat darmowych usług w „gospodarce komputerowo-internetowej” (nb.wysłowienie na poziomie dra hab.Waldemara Pawlaka).
 
Z resztą pal licho ludzkość, arsenał i komputery. Najtęższe umysły w Europie pochłonięte ratowaniem przez zadłużanie nie wiedzą, że w peryferyjnej Polsce, na obrzeżach niedoszłego imperium mają lekarstwo. Wystarczy zadzwonić do Minakowskiego. Przeciętny Francuz, Niemiec, Hiszpan czy Włoch w lot pojmie, że bez „zrobienia kilku serwisow internetowych” tudzież napisania sporej ilości książek i doktoratu (1100 stron minimum), który rozumie kilka osób w Europie, nie ma co marzyć o zapłacie za pracę. Pracodawca musi przecież kogoś takiego dostrzec, poznać, docenić itd.
 
Nie wiem czy światłe rady teoretyków przyjmą się wśród Polaków, którzy mieli szczęście poznać system od podszewki. Znajoma emigrantka, której polska pensja przez kilka lat z roku na rok malała (to nie żart!) odwrotnie proporcjonalnie do obowiązków, presji i wyrazów uznania jest sceptyczna. Zapytana, co sądzi o wywodach p.Minakowskiego, przepraszając za brak polskich znaków, rzuciła:
Pierdzielenie o szopenie. Garsc ‘madrych’ rad rzuconych protekcjonalnym tonem ‘ludziom dobrej roboty’ przez ludzi urzadzonych duuzo ponad srednia krajowa.
 
I to by było na tyle.
 
* http://jankepost.salon24.pl/368521,czy-mlodzi-maja-w-polsce-szanse